Kiedy sprawdza się tętno wierzchołkowe zamiast tętna promieniowego?

Zamiast tętna promieniowego sprawdza się tętno wierzchołkowe w następujących sytuacjach:

1. Arytmie: W przypadku nieregularnego tętna lub rytmu tętno wierzchołkowe może dostarczyć dokładniejszych informacji o aktywności serca w porównaniu z tętnem promieniowym, na które mogą wpływać takie czynniki, jak napięcie naczyń i krążenie obwodowe.

2. Bradykardia: W przypadku wolnego tętna (poniżej 60 uderzeń na minutę) tętno promieniowe może być słabe lub trudne do wyczucia palpacyjnego. Sprawdzenie tętna wierzchołkowego może pomóc w określeniu dokładnej częstości akcji serca i ocenie pod kątem bradyarytmii.

3. Słabe impulsy peryferyjne: W stanach, w których tętno obwodowe jest słabe lub nieobecne, na przykład w przypadku wstrząsu, niedociśnienia lub choroby naczyń obwodowych, tętno wierzchołkowe może zapewnić wiarygodne wskazanie aktywności serca.

4. Schorzenia serca: Niektóre schorzenia serca, takie jak zwężenie aorty lub niedomykalność mitralna, mogą wpływać na dokładność i niezawodność tętna promieniowego. W takich przypadkach puls koniuszkowy pozwala na bardziej bezpośrednią ocenę czynności serca i stanu hemodynamicznego.

5. Pacjenci pediatryczni i noworodkowi: U niemowląt i małych dzieci tętno promieniowe może być trudne do wyczucia palpacyjnego, szczególnie u noworodków i wcześniaków. Tętno wierzchołkowe jest powszechnie stosowane do oceny częstości i rytmu serca u dzieci.

6. Otyłość: U osób otyłych zlokalizowanie tętna promieniowego może być trudniejsze ze względu na zwiększoną ilość tkanki podskórnej. W takich przypadkach sprawdzenie tętna wierzchołkowego może zapewnić dokładniejszą ocenę częstości akcji serca.

Należy zauważyć, że chociaż tętno koniuszkowe dostarcza cennych informacji na temat czynności serca, nie zastępuje pełnej oceny układu sercowo-naczyniowego, która może obejmować dodatkowe badania i procedury, jeśli pracownik służby zdrowia uzna to za konieczne.