W jaki sposób mózg nakazuje sercu pompować?

Mózg komunikuje się z sercem za pośrednictwem autonomicznego układu nerwowego, który jest siecią nerwów kontrolujących mimowolne funkcje organizmu, takie jak tętno, trawienie i oddychanie. Autonomiczny układ nerwowy dzieli się na dwie gałęzie:współczulny układ nerwowy i przywspółczulny układ nerwowy.

Współczulny układ nerwowy jest odpowiedzialny za reakcję organizmu na „walkę lub ucieczkę”. Aktywacja współczulnego układu nerwowego powoduje przyspieszenie akcji serca, zwężenie naczyń krwionośnych i rozszerzenie źrenic. Dzięki temu organizm może przygotować się do wysiłku fizycznego.

Przywspółczulny układ nerwowy jest odpowiedzialny za reakcję organizmu na „odpoczynek i trawienie”. Aktywacja przywspółczulnego układu nerwowego powoduje spowolnienie akcji serca, rozszerzenie naczyń krwionośnych i zwężenie źrenic. Dzięki temu organizm może się zrelaksować i zaoszczędzić energię.

Mózg komunikuje się z sercem poprzez nerw błędny, który jest długim nerwem łączącym mózg z sercem, płucami i innymi narządami w jamie brzusznej. Nerw błędny przenosi sygnały z mózgu do serca, które kontrolują częstość akcji serca i inne aspekty funkcjonowania serca.

Oprócz autonomicznego układu nerwowego mózg komunikuje się również z sercem za pośrednictwem hormonów. Hormony to przekaźniki chemiczne uwalniane do krwioobiegu i przemieszczające się po całym organizmie. Niektóre hormony, takie jak adrenalina i noradrenalina, mogą powodować zwiększenie częstości akcji serca. Inne hormony, takie jak acetylocholina, mogą powodować spowolnienie akcji serca.

Kontrola mózgu nad sercem jest niezbędna do utrzymania homeostazy, czyli wewnętrznej równowagi organizmu. Kontrolując tętno i inne aspekty funkcjonowania serca, mózg pomaga zapewnić organizmowi tlen i składniki odżywcze potrzebne do prawidłowego funkcjonowania.