Jak wstrzykiwać ścięgno stożka rotatorów?
1. Przygotowanie pacjenta: Pacjent leży wygodnie, z odsłoniętym i podpartym chorym ramieniem. Podczas całego zabiegu można monitorować parametry życiowe.
2. Znieczulenie: Zwykle podaje się znieczulenie miejscowe, aby zminimalizować ból podczas wstrzyknięcia. Może to obejmować wstrzyknięcie podskórne i głębsze wstrzyknięcie bliżej ścięgna.
3. Obrazowanie ultradźwiękowe: Technologia ultradźwiękowa jest powszechnie stosowana do wizualizacji w czasie rzeczywistym struktur barku, w tym ścięgien stożka rotatorów, otaczających tkanek i leżącej pod nimi kości.
4. Umieszczenie igły: Pod kontrolą USG cienką, pustą igłę ostrożnie kieruje się w stronę dotkniętego ścięgna stożka rotatorów. Odbywa się to poprzez połączenie wizualnego odniesienia i delikatnego sondowania, aby zapewnić dokładne umieszczenie igły.
5. Zastrzyk leku: Po potwierdzeniu, że końcówka igły znajduje się w żądanym obszarze, lek jest powoli wstrzykiwany. Może to obejmować kortykosteroidy lub inne środki terapeutyczne w celu zmniejszenia stanu zapalnego, łagodzenia bólu i wspomagania gojenia.
6. Wypłata: Igłę należy delikatnie wycofywać, wywierając nacisk na miejsce wstrzyknięcia, aby zminimalizować krwawienie po wstrzyknięciu lub wyciek leku.
7. Odpoczynek i unieruchomienie: Po wstrzyknięciu ramię pacjenta można tymczasowo unieruchomić, aby zabezpieczyć je przed nadmiernym ruchem i umożliwić zadziałanie leku. Może to obejmować noszenie temblaka lub wykonywanie określonych ćwiczeń fizjoterapeutycznych.
Ważne jest, aby wstrzyknięcie wykonał przeszkolony pracownik służby zdrowia, zazwyczaj lekarz specjalizujący się w leczeniu chorób układu mięśniowo-szkieletowego, np. ortopeda lub specjalista medycyny fizykalnej i rehabilitacji. Zadbają o odpowiednią technikę, odpowiedni dobór leków i monitorowanie pacjenta w trakcie zabiegu.
